دارشانا

چند روزی شعری بر لبم نگذشت نگران شدم تا ناگاه:

***********

لکنتی بر زبان من افتاد

چشمهء شعر من مگر خشکید؟!

از سرم برگرفتم این تلخی

خامه ام روی دفترم لغزید

     ***

رفت تا بیکران دریاها

تا افقهای دور, مرغ خیال

از سراپرده های وهم, رها

باز بگشود این زبان, پروبال

    ***

برقی از خاطر خیال جهید

گفت گویندهء ترانه منم

بوسه ای بر لبان یار نشاند

آنکه آمیخت شعر با سخنم

    ***

روزن دیده ام زدل واشد

از میان هزار راز نگاه

سوی معشوق, پرکشید کلام

چون نظر بازی سپیدوسیاه

    ***

بر لب چشمه سار شعر بلند

خوش نشستم به سایبان امید

مشت آبی گرفته بر کف دست

چشمهء شعر من مگر خشکید؟

   ***                        

******** 

تا بیکران عشق کشیده ست او مرا

جانا فراغتی بده این پای خسته را

من تا به پای قلهء افلاک رفته ام

تندی عشق می درد این کهنه پرده را

                                                     در پرتو کرشمهء مهتاب نقره فام

    ***

در من گرفت آتش سوزان دیده اش

جانم بسوخت از تب تند نیاز او

دریای شوق را بنظر شبنمی ببین

چون قطره اشکِ رفته به تاوانِ ناز او

                                                  بوس و کنار و خلوت و مستیِ پای جام

    ***

من عشق و شوق و باده و مستی گزیده ام

عمری در این عوالم خود سیر می کنم

از حال خویش آگه و محتاج کس نی ام

در آسمان منظر او طیر می کنم

                                                 شعر و سکوت و ناله و آواز صبح و شام

    ***

بالا بلند بخت من اینک طلوع کرد

بر من نمود چهرهء گلگون یار را

چشمم به راه بود که کی می رسد ز راه

در دل نواخت زخمه ام آهنگ تار را

                                                شادی و اشک دیده و شهد و شکر به کام

********

من از درون خویشتن تو را ترانه می کنم    

برای گریه های خود تو را بهانه می کنم

باشک خود چوشبنمی به برگهای بوستان

به درگهت کلام را بر آستانه  می کنم

به شوق در نمیرسم مگر تو را بسر کشم

شراره در درون این شراب خانه می کنم

الا کلام صد سخن نشان مپرس زآنکه من

به صد کلام, عشق را سخن نشانه می کنم

به سایهء خیال تو,  جمال آفتاب را

بکلمه کلمه صفحه ای پراز جوانه می کنم

حروف را بخط خوش در این کلام می نهم

و زلف این کلام را به شعر شانه  می کنم

سحر به سحرروی تو به شکرسجده میروم

دعای خیر مهر تو به هر شبانه می کنم

به پای بوس راه دل صلای عشق می زنم

چو پای پیر وخسته را جوان سرانه می کنم

امید و سعی و آرزو,  حکایت غم دل است

کلام عشق و دوستی به صد فسانه می کنم

********

می توان همچو نسیمی

به تمنای سراسر عطش از تابش نور ازلی

                                        تا ابد رقص کنان

                                         در طپش جنبش مستانهء آزادگی و جذبه عشق

                                                    به سرا پردهء مستور جهان بینا شد

می توان با مدنیت به ملاقات تمدنها رفت

می توان شعر کشید

می توان نقش سرود

می توان یکه و بی همتا شد

********

********

روغن داغ ماهی تابه ای گفت: من فقط یکبار میتوانم حرارت یابم و این گوشت که در میان منست مرا بی مصرف می کند و می بلعد.

گوشت گفت: میان خامی و پختگی  من تنها یک بار حرارت فاصله است و این مایع جگر سوز مرا می پزد و نهال نورس خامی ام را بر می کند.

ماهی تابه با خود گفت: این دو رفیق همیشگی چه بی توجه به حال من گرمای وجودم را می دزدند و شعلهء حیات خود را فروزان می دارند.من و حرارتم را مصروف بقاء و دوام خود می کنند و آتش فروزان را برای جان خود بر جان من می زنند.

و آتش گفت: این سه دوست چه وقیحانه نور و قدرت مرا می دزدند تا خود را بیارایند و از کاستن گرمایم و سرد کردنم ذره ای شرمنده نیستند.

آنگاه آشپزی که گوشت را جلوی خورنده گذاشت با لبخند گفت:

 گوارای وجود !