دارشانا

پروانه ی خیال , که تا دیروز کرمی بود در سراچه ی سر

به پرواز درآمده اینک, همچون فرستاده ای ازدل

پر می کشد به آسمان گذشته ها

همچون بادبادک بازی ام در تنها اردیبهشت بازیگوشی کودکی

ویا عکس بازیهای عجیبم که منحصر بخودم بود

وتا امروز رازش را به کس نگفته ام

گمشده ای بودم در جزیره ی خودم

رابینسون کروزوئه ی بی جمعه!

گاه تام سایر می شدم و با هکلبری فین

زاغ سیاه جو سرخپوسته را چوب میزدیم

وگاهی زورو بودم

وبه خوشخیالی فرمانده مونتساریو می خندیدم

یادش بخیر

آنقدر آسمان آن ایام آفتابی بود که سایه ارزش داشت

وآنقدر سبزه و درخت داشتیم که آرزومند خاک بودیم

خاک سرخ فام ولایت ما

به رنگ سقف های سفالی مان

در حلقه ی سبزینه ها و آبی دریای شمال

شمع سوزانِ این پروانه ی سرگردانند

به خیالم, شبی از سرگذشتم

سایه افکنده بر ایام روشنائی

تا چه وقت از سرم خواهد گذشت!

شهریور 87

ما فرزند عشق و مستی بودیم

که در تنگه ی زمانه

باران خشم و پستی بر سرمان ریخت

ما میوگان درخت باغ صفا

به کرم کینه سوختیم

در خواب ستاره بودیم که شهاب سنگ فتنه

آتش بیداری غمگنانه مان افروخت

پیاله بدست گیر

این باغ خزانها ز سر گذرانده

تا برسد پیمانه ی این سرگذشت

وطن ای پاره ی  اعماق   وجود                وطن ای  مادر  هر بود و نبود

وطن ای  گمشده  در دشت  تهی                وطن ای تشنه ی  دوران  بهی

وطن ای کرده گریبان به دوچاک              وطن ای آمده از عرش به خاک 

وطن   ای    مام   تجاوز    دیده                جهل وکین  جان  تو را  دزدیده

وطن ای خورده  به  شلاق  سیه                ستم   و  تهمت    ناکرده     گنه

رُخت  از سیلی تازی   زخمیست               سرخی شرم به  رویت  باقیست

بوسه بر گونه ی   گلگونت   باد                عالم  از  مهر  تو  افسونت  باد

نسل  امروز  که  فرمانبر توست               طالع  سعد  تو  درمانگر  توست

نگهش ازچپ و ازراست جداست              قبله اش مادر  واز جای   بپاست

خفتگان   را   همه  بیدار     کنند               جان   بیمار   تو   تیمار     کنند

وطن   ای  مادر  کوروش   پرور             اولین    مدعی     حق         بشر

قدسیان رقص  کنان   نام   تو  را              خوش  بخوانند سرانجام   تو  را

وطن  ای  عشق  جوان   و  کهنم              شمع    بی      خامشی      انجمنم

ای که  فرهنگ  تو  از بند جداست            تار و پود  تو به هر بند , رهاست

وطن  ای  دشمن   زنجییر و  سنان           شیر خورشیدی   شمشیر     نشان

ماه     نازک تن    دردانه ی    ما             بهر  شبگریه ی  ما  شانه ی   ما

چون  شب  چاردهت  سر   برسید            رایت   حسن   تو  ر ا   باید   دید

نور    آتشکده ات     روشن    باد            دشمنت    همدم    اهریمن      باد

وطنم   حصر   تو   سعی  بیجاست           شوکت از پشت حصارت پیداست

همچو  ققنوس  گشایی  پر   خویش          بار  دیگر  تو  ز خاکستر    خویش

باز       آفاق       سلامت     بکنند         حرم    عشق     به    نامت    بکنند

حجله ی      حسن       بیارایند ت         وز        خرافات          بپیرایند ت

وطنم   یار  تو   دادار   تو     باد           روش  و  گویش  و  پندار   تو   باد

وطنم   مادر   هر   بود     و  نبود         وطنم    پاره ی     اعماق      وجود                  ۷/۷/۸۷